Ciernista czyżnia [1] jest punktem wyjścia do namysłu nad wspólnotą, ochroną i podziałem przestrzeni wspólnego pola, w wyniku którego pewna jej część przestaje być dostępna ludzkim użytkownikom.

Utarty związek frazeologiczny mówi o kilku osobach przebywających w tej samej przestrzeni, np. w domu, że „dzielą” ją one. W tym potocznie używanym określeniu kryje się dwoistość. Oznacza ono nie tylko, że dana przestrzeń jest wspólna, ale także, że jest określona w sposób, który porządkuje korzystanie z niej: poszczególne części nie są zawsze dostępne dla wszystkich, na tych samych warunkach i w ten sam sposób. Ustanawianie w działaniu reguł korzystania z przestrzeni również może być aktem twórczym.

Wspólnie zastanowimy się nad tym, jak mówimy o krzakach, zaroślach i innych siedliskach dzikości oraz jakie skojarzenia one wywołują. Następnie tak pobudzoną wyobraźnię wykorzystamy, by zasadzić czyżnię i odgraniczyć ją od otaczającej przestrzeni.

Przykładami działań, które oddają fragment pola naturze, są „strefy przyrody” wyznaczone przez warkocze z chrustu, które podziwiać można na Polu Mokotowskim [2], inicjatywy rewilding-owe czy ruch We Are the Ark [3]. Czyżnia przy Zamku ma być prototypem myślenia o przestrzeni, które wymaga od człowieka wycofania się i zaakceptowania własnej nieobecności w części świata.